mercredi 15 janvier 2014

GEORGES PALANTE EN GREC...


Pour le plaisir de l'anecdote, à ma connaissance, il s'agit de la première traduction de Palante en grec. C'est court, mais ça a le mérite d'exister !

La source est ICI.

ΣΕΒΑΣΜΌΣ, ΤΟΥ GEORGES PALANTE

Ο ειδικός του Palante Stéphane Beau σημειώνει ότι αυτό το απόσπασμα, το οποίο εμφανίστηκε στην έκδοση του αναρχικού περιοδικού “L’ennemi du peuple” το Δεκέμβρη του 1903  υπεγράφη μόνο με τα αρχικά GP. Δεν υπάρχει έτσι εγγύηση ότι προέρχεται στην πραγματικότητα από την πένα του Georges Palante, αλλά οι ιδέες που εκφράζονται σε αυτό, καθώς και η μορφή της έκφρασής τους, είναι τόσο ξεκάθαρα Palantian, που δεν υπάρχει ουσιαστική αμφιβολία ως προς την απόδοσή του.
Το κατεξοχήν (par excellence) ποταπό συναίσθημα. Μωσαϊκό αποκρυσταλλωμένων φόβων· μείγμα αγελαίας ηλιθιότητας και κοσμικής θρησκευτικότητας.
Εννοώ το σεβασμό των ομαδικών όντων· των βλαβερών και απατηλών μεταφορών που επικοίζουν τις κοινωνικές μας μυθολογίες.
Ο Στίρνερ δίνει στις ομαδικές ονότητες το χαρακτηριστικό όνομα “ευσεβείς προσωπικότητες.” Ηθικά είδωλα, πολιτικά είδωλα, κοινωνικά είδωλα, πλανώνται, όπως το φάντασμα της θρησκείας στους ουρανούς του Λουκρήτιου· απόκοσμα, μάταια, επιβλητικά.
Ο Σταντάλ είχε ήδη επισημάνει τη μανία σεβασμού, τη μητέρα όλων των υποκρισιών, θεματοφύλακα όλων των μεγάλων ανθρώπων και ολιγαρχικών.
Ο ευλογημένος κοινωνικός οπτιμισμός του πλήθους είναι μόνο μια μορφή αυτής της μανίας σεβασμού. Επειδή το πλήθος, ανεξάρτητα από το είδος της συλλογικότητας που μπορεί να ασχολούμαστε – δημόσια διοίκηση, το σώμα της κυβέρνησης, η οικογένεια – έχει πάντα δίκιο απέναντι στο άτομο. Έχει δίκιο για τον ίδιο λόγο που έχει μια συλλογικότητα. Η ταμπέλα “συλλογικό” αρκεί. Το δόγμα του αλάθητου είναι έτσι εκκοσμικευμένο και κοινωνικοποιημένο.
Οι ολιγάρχες το γνωρίζουν αυτό. Αναχώνονται στη ιδιότητα του πλήθους για σεβασμό, που δίνει μια ιδέα του απέραντου, όπως και της ηλιθιότητάς του.
Ο πολίτης είναι ένα ευσεβές και ανεπανόρθωτα θρησκευτικό ζώο· ρέπει τώρα προς την αστική γονυκλισία. Λατρεύει τα κοινωνικά φετίχ ακριβώς όπως το μικρό σκυλί Riquet στον “Monsieur Bergeret à Paris” [Σ.τ.μ. έργο του Ανατόλ Φρανς] σεβόταν τις πόρτες, το τραπέζι, και την καρέκλα της κουζίνας.
Αναπαραγωγικό ζώο, ο πολίτης σέβεται το φετίχ “γάμος”. Ένα εκλογικό ζώο, σέβεται αυτά τα άλλα φετίχ, τη σύγχρονη άγια αμπούλα, την κάλπη (Civic Ballot Box).
Με σεβασμό στα πλήθη αντικρούουμε την ειρωνεία, τη στοχαστική ειρωνεία, ένα ψυχρό χαμόγελο και ένα καθαρό μάτι.
Δημοσιεύθηκε στο Revue Philosophique, 32ος χρόνος, τ. 64 Ιούλιος-Δεκέμβριος 1907
Μετάφρ. aixmi
C'est un texte tiré du tome 2 des Chroniques philosophiques complètes (Coda, 2009) que j'avais retrouvé dans l'Ennemi du peuple.

Ce court article avait été traduit en anglais par Mitchell Abidor sur le site Marxist.org. C'est sur ce site qu'il a été repris apparemment. Bon, transposé du français à l'anglais puis de l’anglais au grec, il a peut-être été un peu déformé. Je ne peux pas juger...

Aucun commentaire: